DoğubayazıtNet - Köşe Yazıları

Yaslandım ben artık eskiden beni hüzünlendiren kareler şimdi gülümsetebiliyor, yaşanmışlıklar derinleştirdi alnımın çizgilerini, güne yorgun ve anlayışla başlıyorum, asi olan yanım ulu bir bilgenin dinginliğine büründü, fırtınalı aşklar ölü bir deniz gibi çekildiler yamacımdan, sevdalarımı öyle kemikleştirdim ki sevdalanmayı unuttum. İhanetler gelip çattığında gözlerimi kısıp bakıyorum ayrılıklara dairde. Ruhum yaşanmışlıklarla çoktan kapandı çılgın okşayışlara.
Ama gene de öfkeyle çalkalanıyor işte içim.
Ben yaşlandım artık yeni sevdalardan bile korkmuyorum. Akşam olunca tek başıma karanlık odamda oturmaya ve birinin gelme umudunu yitirmeye dayanacak kadar eskidim ve fark ettim ki bu beklemelerde yalnızlığıma sarınıp kendimi sıcak tutmayı öğrendim, yorulan yüreğim kederini çoktan en derinliklerine kapattı.
Ama gene de öfkeyle çalkalanıyor işte içim.
Öfke dilimi parçalayarak vuruyor yüreğime
Yaşlandım ben artık kadınlardan bile korkmuyorum. Eskiden canımı acıtan sözleri şimdi yalnızca gülümsetiyor beni, doğum günlerini unutur, unutulmuş doğum günlerimi sanal âlemde kutlayacak kadar dingin ve eskidim, yaşlandım, çiçekçilerin önünde tüm çiçeklere bakarak geçiyorum çiçek almıyorum artık, çocukça saf ve güzel olan aşklarım sakallarımın altında yalnızca benim için dolaşıyorlar ve bir sır gibi saklıyorum.
Ama gene de öfkeyle çalkalanıyor işte içim.
Ruhum suçla kamaşıyor
İsyanın bir çiçeğe benzediğini şehvetle hatırlıyorum.
Çiçekçilerin önünde geçmeliyim, belki yeniden çiçekler almalıyım, güzel olduğunu söyledikleri gözlerimi kısarak gülmeliyim, yeniden başlayacaksam bir çiçekçinin önünde başlamalı, tutuklanacaksam bir kadının koynundayken olmalı bu. Yaralarımı tek tek kanatmalıyım belki. Yeniden yürümeliyim şiirlerle. Aşktan ve kadınlardan kaçmamalıyım.
Koşarak sakallarımı kesmeli beklide elektrikli bir tıraş makinesiyle,
Sakladığım o saf ve çocukça aşklarımı gün yüzüne çıkarmalı, yeni bir gömlek almalı kendime, cebinde boş sayfalar taşımalı, kendi kalemden çıkıp ihanetin çizgisini geçmeliyim, ben isyana ve şiire doğru yürümeliyim, yaralarımı tek tek kanatmalı, keder ve sevinçlerimi gömdüğüm yerlerinden çıkarmalıyım, kadınlardan korkmamalı ve kadınlara sığınmalıyım.
Evet, isyana yürümeliyim isyanın bir çiçeğe benzediğini şehvetle hatırlıyorum. Elimde bir demet çiçek, cebimde boş sayfalar, gülle geçmeliyim ihanetin ve isyanın çizgisini.
Kadınlara yeniden çiçek almalı ve tutuklanacaksam kadınların koynunda tutuklanmalıyım.
Ama yaşlandım ben artık böyle bir kadının varlığını çevremde olmadığı hissi yaşlandırıyor beni. Otuzuncu doğum günüme hediyemdir…