Doğduğumuzda hiç bize danışılmadan isim verilir ve Memleketimiz belirlenir. Büyüdükçe memleket kokusunu yanık ve içten bir türkü gibi yüreğimizde hep hisseder ve dönem dönemde hüzünleniriz ağlarız ….
Zamanın pas tutmaz ayrılığında gurbetlere özeniriz... uzak memleketlere düşler yükleriz..
“Ozanın biri insan kendi gurbetini kendi yaratır der”
şimdi gurbet bıraktığımız yer oldu !
Dogubayazıt;
Yıllar geçtikçe içimizdeki hasret türküsü yüreğimizi hep yakar durur.. nerde dertli bir türkü duysak bazen Ahmed-i Hani, bazen Ararat.. bazense bir sevda masalı oluruz Abdigor çeşmesinin başında oturur doyasıya ağlarız.
Yılların yorgunluğu içimizi burkar sırtımızı dayayacak bir taş ararız gurbet diye geldiğimiz yerde hasından bir kaçak tütün sarıp içmek için..dumanını içimize çekmek için... ölmek için !
Oysa buranın ne taşı altındı nede toprağı.
rüzgar estikçe tenimizin esmer yanına vurur Erivan radyosunda Seyati Şeme bir türkü söyler ben kendi gurbetimde doyasıya ağlarım. Elim varmaz ki yanına varayım aşk için diz çöküp yalvarayım Mem ile Zin gibi ...
Gecenin ayazı üstümüze vurmuş sığınacak bir kuce bile yok. dost diye sığınacağın bir dost bile yok.
Yarım kalmış aşkların ülkesindeyiz dolayısıyla yarımız bizde .
Şimdi !
Gurbetimize geri dönme zamanı.
Şimdi !
Dogubayazıt’a yatırım yapma zamanı
Ararat’dan İstanbul’a bakma zamanı. Gurbeti memleket bildiğimizi unutma zamanı.
Ve gurbet elde bir hal geldi başıma türküsünü söylememe zamanı
Haydi !
Dogubayazıt’lılar Dogubayazıt’ı gurbet olmaktan çıkarma zamanı....
Osman Eren
osmaneren
